پرستارانی که نامشان در هیچ شیفت کاری ثبت نمی‌شود؛ روایت والدینی که تمام عمر پرستار فرزندشان هستند
یادداشت اجتماعی امیرحسین صادقپور خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی اخبارشرق ایران واز افراددارای معلولیت جسمی و حرکتی
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی اخبارشرق ایران، روز پرستار فرصتی ارزشمند برای قدردانی از تلاش‌های بی‌وقفه سفیدپوشانی است که با تعهد، ایثار و مسئولیت‌پذیری، در مسیر حفظ سلامت و نجات جان انسان‌ها گام برمی‌دارند؛ به‌ویژه پرستارانی که در دوران همه‌گیری بیماری کرونا، با وجود خطرات فراوان، برای مراقبت از بیماران و مقابله با این بیماری جان‌فشانی کردند.اما در کنار این قشر فداکار، گروه دیگری نیز وجود دارند که شاید کمتر دیده شوند؛ انسان‌هایی که سال‌ها بدون حقوق، مرخصی و حتی یک روز استراحت، مسئولیت مراقبت از عزیزان خود را بر عهده دارند.اما به‌راستی، پرستار کیست؟من، به‌عنوان فردی از جامعه افراد دارای معلولیت، معتقدم پرستاری تنها به فعالیت در بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها محدود نمی‌شود. گاهی پرستار واقعی، مادری است که شب و روز برای آسایش فرزندش تلاش می‌کند و پدری است که با وجود تمام خستگی‌ها و دشواری‌های زندگی، همچنان تکیه‌گاه فرزند دارای معلولیت خود باقی می‌ماند.آیا تاکنون از خود پرسیده‌ایم پدران و مادرانی که سال‌ها از فرزندان دارای معلولیت مراقبت می‌کنند، با چه مشکلات و مسئولیت‌هایی روبه‌رو هستند؟تصور کنید پدر یا مادری را که فرزندش دارای ضایعه نخاعی، سندرم داون یا دیگر معلولیت‌هاست. این والدین، علاوه بر دغدغه‌های اقتصادی و مسئولیت‌های روزمره، همواره نگران سلامت، آینده، حضور اجتماعی و کیفیت زندگی فرزند خود هستند.گاهی نگاه‌های ترحم‌آمیز، قضاوت‌های ناآگاهانه مردم و نبود امکانات مناسب، حضور این خانواده‌ها را در جامعه دشوار می‌کند. در چنین شرایطی، ممکن است برخی خانواده‌ها به‌تدریج از فعالیت‌های اجتماعی فاصله بگیرند و ناخواسته با انزوا و خانه‌نشینی مواجه شوند؛ درحالی‌که فرد دارای معلولیت نیز مانند هر انسان دیگری، حق دارد از زندگی اجتماعی، تفریح، آموزش و ارتباط با دیگران برخوردار باشد.از سوی دیگر، پدر و مادری که تمام وقت خود را صرف مراقبت از فرزندشان می‌کنند، گاهی حتی برای انجام امور ضروری زندگی، استراحت یا سفر کوتاه نیز با مشکل مواجه می‌شوند.اما آیا می‌توان برای کاهش این مشکلات چاره‌ای اندیشید و آرامش بیشتری به این خانواده‌ها بخشید؟پاسخ من مثبت است.یکی از راهکارهای مؤثر، ایجاد و توسعه مراکز تخصصی روزانه و خدمات مراقبت کوتاه‌مدت برای افراد دارای معلولیت است؛ مراکزی که در آن‌ها، ضمن رعایت کرامت انسانی و حفظ حقوق افراد، خدمات مراقبتی، آموزشی، توانبخشی، ورزشی، تفریحی و مهارت‌آموزی ارائه شود.ضروری است در کنار این مراکز، امکان استفاده از خدمات مراقبت موقت نیز فراهم شود تا خانواده‌ها بتوانند هنگام سفر، بیماری، انجام امور ضروری یا نیاز به استراحت، با اطمینان خاطر از مراقبت اصولی و تخصصی فرزند خود بهره‌مند شوند.ایجاد چنین مراکزی می‌تواند دستاوردهای ارزشمندی برای جامعه داشته باشد.نخست، پدران و مادران فرصت پیدا می‌کنند بخشی از فشارهای جسمی و روانی ناشی از مراقبت مستمر را کاهش دهند و با آرامش بیشتری به زندگی خود ادامه دهند.دوم، افراد دارای معلولیت می‌توانند در محیطی مناسب با افرادی آشنا شوند که تجربه‌ها و شرایط مشابهی دارند و از طریق تعامل اجتماعی، آموزش و فعالیت‌های گروهی، مهارت‌های خود را توسعه دهند.سوم، با راه‌اندازی این مراکز، زمینه ایجاد فرصت‌های شغلی برای فارغ‌التحصیلان رشته‌های روان‌شناسی، مددکاری اجتماعی، توانبخشی و سایر رشته‌های مرتبط فراهم می‌شود؛ موضوعی که می‌تواند به اشتغال تخصصی و پایدار نیز کمک کند.البته تحقق این اهداف، نیازمند برنامه‌ریزی اصولی، تأمین اعتبارات، نظارت تخصصی و استفاده از نیروهای آموزش‌دیده است تا خانواده‌ها اطمینان داشته باشند که عزیزانشان در محیطی امن، مناسب و محترمانه مراقبت می‌شوند.باید بپذیریم که خانواده‌ها نباید در مسیر مراقبت از فرزندان دارای معلولیت تنها بمانند. حمایت از این خانواده‌ها، علاوه بر مسئولیت نهادهای حمایتی و دستگاه‌های اجرایی، نیازمند همراهی همه اعضای جامعه است.روز پرستار، تنها فرصتی برای تجلیل از پرستاران شاغل در مراکز درمانی نیست؛ بلکه بهانه‌ای است برای دیدن انسان‌هایی که سال‌ها در خانه‌های خود، بی‌ادعا و بی‌وقفه، از عزیزانشان مراقبت می‌کنند؛ پدران و مادرانی که شاید هیچ‌گاه لباس سفید پرستاری بر تن نکرده باشند، اما عشق، صبوری و مسئولیت‌پذیری، آنان را به پرستارانی همیشگی تبدیل کرده است.بیایید به‌جای نگاه ترحم‌آمیز، احترام را جایگزین کنیم؛ به‌جای فراهم کردن زمینه انزوا، فرصت حضور اجتماعی را گسترش دهیم و به‌جای تنها گذاشتن خانواده‌ها، در کنار آنان باشیم.شاید وقت آن رسیده باشد که از خود بپرسیم: چه کسی از پرستارانی مراقبت می‌کند که تمام زندگی خود را وقف مراقبت از عزیزانشان کرده‌اند؟
منبع عکس گوگل
