پایگاه خبری تحلیلی اخبار شرق ایران

 

✅ سیاستمدار ایرانی نزدیک به هر جناحی که باشد، حتماً به چند عارضه مبتلاست. یکی ساده‌سازی مسائل پیچیده است. دوم عارضه بهتر از دیگران دانستن و سوم اعتماد به نفس کاذب. سیاستمدار ایرانی در آزمون و خطا بسیار شجاع است اما در مطالعه و تحقیق ترسو و تنبل. در دولت یازدهم بارها از وزرای اقتصادی پرسیدم چرا دولت اینقدر بی‌عمل است؟ چرا کاری نمی‌کنید؟ معروف‌ترین پاسخ این بود که اگر ما واقعاً بد عمل می‌کنیم، پس چرا همه چیز خوب پیش می‌رود؟ چرا تورم پایین آمده، چرا قیمت ارز ثابت است، چرا کارخانه‌ها کار می‌کنند؟ آن روزها تاکید می‌کردم که اگر وضع خوب شده، به خاطر تنظیم انتظارات است، به خاطر افزایش امید به آینده است. شاید بالغ بر ۸۰ درصد آن شرایط، ناشی از انتظارات و باورهای مردمی و تطبیق انتظارات با امضای برجام و شاید تنها ۱۰ تا ۲۰ درصد آن محصول سیاستگذاری‌های دولت بود. اما دولتمردان این تحولات امیدوارکننده را به پای خود می‌نوشتند. یکی از بزرگان دولت سخنرانی ‌‌‌کرد و خوب به خاطر دارم که گفت: بعضی مدام اظهار می‌کنند ما مشکل داریم. اما همه چیز خوب است و آنها که فکر می‌کنند اوضاع بد است، در اشتباهند. آن روز به شوخی در گوش یکی از وزرای محترم دولت که کنارم نشسته بود گفتم؛ «خواب نوشین بامداد رحیل، بازدارد پیاده را ز سبیل».
امروز جداً معتقدم سیاستمدار ایرانی خیلی دچار خودشیفتگی و خودبزرگ‌بینی است و فکر می‌کند بهترین شیوه سیاستگذاری را در پیش گرفته ‌است و هر نقدی را جناحی تلقی می‌کند و می‌گوید سیاه‌نمایی است. اما ما که نه خطی و نه جناحی فکر می‌کردیم مدام تذکر دادیم. اما آن باورها گویا از تذکرات ما پررنگ‌تر بود.

دکتر محسن جلال پور